Praktyczne porady dla matek i ojców. Przeczytaj, co powinni wiedzieć rodzice o zdrowiu dziecka.

Monocytoza

Podstawowe badanie, jakim jest morfologia krwi, wykonuje się często i z różnych powodów

–  może je uznać za potrzebne lekarz, ale również mogą sobie tego życzy rodzice. Jeśli wynik badania jest dobry – to dobrze. A jeśli nie?

Często otrzymuję telefony od rodziców, zaniepokojonych podwyższoną wartością krwinek białych, zwanych monocytami.

    Odsetek monocytów we krwi obwodowej wynosi prawidłowo 2–8%. Zwiększenie liczby monocytów we krwi obserwuje się rzeczywiście często. Przyczyny tak wykazanej monocytozy można podzielić na fałszywe, łagodne i poważne. Zwykle stwierdza się fałszywe zawyżenie ilości monocytów w automatycznych badaniach rozmazu krwi. Automat często mylnie zlicza inne krwinki białe (najczęściej neutrofile) jako monocyty.

    Prawidłowa interpretacja rozmazu krwi obwodowej jest bardzo istotna, dlatego – jeśli u dziecka występują niepokojące objawy – rozmaz należy wykonać ręcznie. Wymaga to dużego doświadczenia i nie jest łatwe. Jeżeli rozmaz będzie za gruby, to ilość monocytów może wyjść zawyżona. Podobnie, jeśli  rozmaz wykonuje się zbyt energicznie, limfocyty ulegają uszkodzeniu i zgnieceniu, i wyglądają jak nieprawidłowe, ale monocyty. Gdy znowu rozmaz jest za cienki, liczba monocytów może wyjść zbyt mała.

    Do podwyższenia monocytów we krwi obwodowej mogą przyczynić się niektóre choroby, np. mononukleoza lub płonica, ale także nawet samo przebycie innych różnych chorób zakaźnych.

    Monocytoza występuje również w rzadkich poważniejszych chorobach. Ze zwiększonym odsetkiem monocytów przebiega gruźlica, zapalenie wsierdzia, choroby  tkanki łącznej, marskość wątroby lub zapalenie jelit. Niekiedy, choć bardzo rzadko, zwiększenie liczby monocytów występuje w białaczce czy też w innej chorobie rozrostowej - ziarnicy złośliwej.

    Od wyników jednak i na szczęście ważniejsze jest dziecko i to, co się z nim dzieje. Jeśli zwiększony odsetek monocytów utrzymuje się u dziecka nawet powyżej 3 miesięcy, ale sam malec czuje się dobrze i lekarz nie stwierdza odchyleń w badaniu przedmiotowym, nie należy się niepokoić. Dopiero jeśli  poza nieprawidłowym rozmazem wystąpią inne objawy, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

    Podobnie jest z wynikami innych badań. Leczy się przecież chorego, a nie wyniki jego badań, które można rozpatrywać tylko w odniesieniu do objawów klinicznych. W przypadku jakichkolwiek podejrzeń, wątpliwości i niejasności należy jednakże skontaktować się z lekarzem. Pediatra opiekujący się dzieckiem może podpowiedzieć rodzicom co dalej robić. Dziecko oceniane przez lekarza jako zdrowe nie jest zwykle chore, a wyniki jego badań mogą być zafałszowane lub nawet pomylone.

O mnie

Marek Pleskot

Jestem pediatrą od ponad 30 lat. Przez 14 lat uczyłem studentów i specjalizujących się lekarzy w Warszawskiej Akademii Medycznej, od 22 lat prowadzę gabinet pediatryczny w Podkowie Leśnej. Wiem o co pytają rodzice i wiem czego zwykle nie zdążą wytłumaczyć inni lekarze.

Popularne porady

NIEMOWLĘ NIEPRZYTOMNE

Reanimacja podstawowa wg European Resuscitation Council

WŚCIEKLIZNA, czyli znowu o szczepieniach.

Rządowe Centrum Bezpieczeństwa ostrzega Warszawę

© 2015 pediatraodpowiada.pl. Porady dla rodziców i opiekunów dzieci