Praktyczne porady dla matek i ojców. Przeczytaj, co powinni wiedzieć rodzice o zdrowiu dziecka.

Lepiej być optymistą czy pesymistą?

 Niektórzy uważają, że pesymiści żyją dłużej

niż optymiści, ponieważ ci pierwsi lepiej przewidują negatywne zdarzenia, lubią lekarzy i chętnie do nich chodzą.

O pesymistach mówi się, że są to dobrze poinformowani optymiści. Pesymista wynalazł spadochron, gdy optymista zaprojektował samolot.

Ponoć optymista nie mógłby żyć bez pesymisty, a pesymista bez optymisty. Dzięki różnemu podejściu do życia, wzajemnie się uzupełniają. Optymizm sprzyja kreatywności i dążeniu do celu, pesymizm weryfikuje możliwość popełnienia błędów.

Tak się mówi, ale co wiemy z nauki?

Specjaliści najczęściej kwalifikują optymizm i pesymizm jako filozofię determinującą nastawienie do świata. Podstawowa różnica polega na tym, że optymistom łatwiej dostrzegać pozytywne strony życia w każdej sytuacji niż skupiać się na negatywach. To oni potrafią cieszyć się z tego, że pół szklanki jest pełne, a nie zamartwiać, że druga połowa jest pusta, jak mają w zwyczaju pesymiści.

Optymiści rzadziej się poddają, a sytuacje trudne traktują jako rodzaj wyzwania. Potrafią sobie wyznaczać cele i walczyć o ich realizację, ale tylko wtedy osiągają sukcesy, gdy racjonalnie potrafią ocenić sytuację oraz zachować odpowiednie proporcje między swoimi możliwościami i podjętymi zadaniami.

Czasami wyznaczają sobie zadania nierealne, snując wyidealizowaną wizję przyszłości i przeceniając swój potencjał. Niepoprawni optymistyczni nie dostrzegają własnych słabości. Mają tendencję do zbyt ryzykowanych działań, gdy związana jest z nimi przyjemność. Wtedy ponoszą konsekwencje złego wyboru.

Optymiści zwykle są wystarczająco pewni siebie, by zaakceptować to, że nie zawsze mają rację. Wiedzą, że mylić się jest rzeczą ludzką. Wierzą, że porażki mają charakter przejściowy, są niezawinione i nie mogą mieć większego wpływu na życie. Wygrywają, bo potrafią przyznać się do błędów, traktują je jako naukę, doświadczenie czy szansę na rozwój.

Optymiści nie porównują się z innymi i unikają obwiniania ich o swoje niepowodzenia. Nie uzależniają swoich działań od czyjejś aprobaty lub dezaprobaty, kierują się własnymi przekonaniami. Wiara we własne możliwości ułatwia im podejmowanie decyzji i pokonywanie przeciwności.

Optymistycznym nastawieniem charakteryzują się osoby o wysokim poczuciu własnej wartości, szanujące siebie i innych, życzliwe i aktywne. Optymiści są bardziej towarzyscy i dzięki temu potrafią budować silniejsze więzi społeczne. Akceptując siebie, łatwiej im zaakceptować inne osoby. Mają poczucie humoru, znacznie częściej się śmieją, czym wprawiają w dobry nastrój osoby wokół siebie.

Pogoda ducha uwalnia od lęku lub go istotnie zmniejsza, pozwala zapanować nad silnymi emocjami, a nawet podnosi odporność immunologiczną organizmu. Ponadto optymiści mają niższy poziom hormonów stresu. Dlatego są znacznie zdrowsi i mniej podatni na depresję i choroby przewlekłe niż pesymiści czy realiści. Badania obrazowe wykazały, że optymizm wyzwala aktywność w tym samym obszarze mózgu, który działa nieprawidłowo w czasie depresji.

A do depresji i bezradności skłonni są pesymiści. Mają niską ocenę swoich możliwości, obniżony poziom bariery immunologicznej i w związku z tym większą podatność na choroby. Bierność pesymistów, przesadne unikanie ryzyka oraz towarzystwa powoduje ich osamotnienie. Pesymizm utrudnia szukanie wsparcia społecznego, gdy staje się ono potrzebne, co wydłuża czas trwania niepowodzeń.

Dobrostan człowieka, niezależnie od jego wieku, łączy się z optymizmem, który zarówno wspiera dążenia do sukcesów, jak i pozwala zachować zdrowie oraz uzyskany poziom satysfakcji z siebie i swojego życia. Optymiści wierzą, że możliwe jest zrealizowanie własnych zamiarów. Pesymiści na ogół uważają, że nie warto angażować się w jakiś problem, bo i tak nie uda się go rozwiązać. Nie potrafią cieszyć się drobnymi osiągnięciami, a ich postawie towarzyszą zwykle sceptycyzm i niechęć do aktywności.

Niestety tak u młodzieży, jak i u seniorów łatwiej o pesymizm. Pomimo swojego wieku ja wolę pozostać poprawnym optymistą i życzę wszystkiego optymistycznego.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O mnie

Marek Pleskot

Jestem pediatrą od ponad 30 lat. Przez 14 lat uczyłem studentów i specjalizujących się lekarzy w Warszawskiej Akademii Medycznej, od 22 lat prowadzę gabinet pediatryczny w Podkowie Leśnej. Wiem o co pytają rodzice i wiem czego zwykle nie zdążą wytłumaczyć inni lekarze.

Popularne porady

Rekomendacje SZKOLNE w czasie pandemii

Eksperci* zalecają, aby dzieci, pomimo utrzymującej się pandemii,

Czy CHOROBY ZAKAŹNE są na świecie?

Młodemu i silnemu człowiekowi nietrudno

© 2015 pediatraodpowiada.pl. Porady dla rodziców i opiekunów dzieci